Νίκος Παππάς
Στις μπίζνες, μάνατζερ γίνεται όποιος είναι αρκετά έξυπνος για να διευθύνει μια επιχείρηση κι αρκετά βλάκας για να μην έχει δική του. Στην Κουμουνδούρου, ο νέος γραμματέας της ΚΕ δεν έχει κρύψει πως θέλει να μανατζάρει ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά, η ευφυΐα που ανέκαθεν έδειχνε στα εσωκομματικά παίγνια του εξασφάλισε ξανά τη θέση του kingmaker, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα πως δεν έχει το πολιτικό χάρισμα για να χτίσει μόνος του ένα βασίλειο. Η ιδέα του Νίκου Παππά για τη συλλογική ηγεσία εφαρμόζεται πλέον. Σύμφωνα με θιασώτες της ρεαλπολιτίκ, χάρη σε αυτή κέρδισε το κομματικό στάτους που επεδίωκε από τις προηγούμενες αλλαγές συριζαίου αρχηγού.
Ομως, τι αξία έχει αυτό στο κόμμα που εγκαταλείπουν τις τοπικές του πιο γρήγορα κι από την ΚΟ του; Οι λάτρεις των παρασκηνίων εκτιμούν πως από το σημερινό του πόστο θα επιδοθεί στη δικτύωση που θα του επιτρέψει να αποκτήσει ισχυρά ερείσματα στον εναπομείναντα μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι έτσι, όταν θα φτάσει η ώρα της εκλογής προέδρου από τη βάση, θα έχει στη διάθεσή του τον «στρατό» που χρειάζεται ένας υποψήφιος για να διεκδικήσει την καρέκλα με αξιώσεις.
Μια τέτοια φιλοδοξία ακούγεται εύλογη γι΄αυτόν που υπήρξε το νούμερο δύο της κυβερνώσας Αριστεράς, έχει διατελέσει επικεφαλής της ΚΟ επί Κασσελάκη (από τον Αύγουστο του 2024, που ο τότε ηγέτης καθαίρεσε τον Φάμελλο, μέχρι και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, που ο ΣΥΡΙΖΑ «έπεσε» από αξιωματική αντιπολίτευση) κι είχε θέσει υποψηφιότητα για το ανώτατο συριζαϊκό αξίωμα στην εσωκομματική αναμέτρηση του 2023 (μόλις το 8,68% των ψηφοφόρων έκρινε πως ήταν ο καταλληλότερος και στον δεύτερο γύρο προσέφερε ανοιχτά, και ταχύτατα, τη στήριξή του στον φωτογενή άγνωστο που νίκησε τελικά).
Εντάξει, πηγές καλά πληροφορημένες για την ποιότητα των αριστερών σχέσεων επιμένουν ότι ελάχιστοι μέσα στο κόμμα του, κι ακόμη λιγότεροι στον ευρύτερο χώρο, τον συμπαθούν. Ωστόσο, σχεδόν όλοι οι συνοδοιπόροι του τον θεωρούν «απαραίτητο». Παρότι, ο μακιαβελισμός που του αναγνωρίζουν σαν ατού έχει χρόνια να φέρει θετικά αποτελέσματα για το σύνολο των συντρόφων του – εφόσον δεχθούμε πως κάποτε έφερνε.
Και από την ανάποδη
Εχει επιχειρήσει πολλές φορές στην κρίσιμη για τον ΣΥΡΙΖΑ τελευταία τριετία να ορίσει την επόμενή του μέρα. Αγκαλιάζοντας στο Περιστύλιο αυτόν που αρκετοί αριστεροί αποκαλούσαν «αλεξιπτωτιστή».
Συνεργαζόμενος με τους Γιώργο Τσίπρα και Σωκράτη Φάμελλο στο 4ο συνέδριο προκειμένου να αναβληθεί η μάχη Κασσελάκη – Γεροβασίλη, την οποία είχε υποδείξει με επιστολή ο ιδρυτής του κόμματος. Η κάμερα τον έχει απαθανατίσει μέχρι και να συνοδεύει τον Φάμελλο όταν μπήκε στο μεγάλο γραφείο του 7ου ορόφου της συριζαϊκής έδρας, μετά την επικράτησή του το 2024 – και να πιάνει πρώτος μια κόκκινη πολυθρόνα.
Τώρα, οι κόποι του φαίνεται να έχουν αποδώσει καρπούς για τον ίδιο. Ισως, βέβαια, ευνοήσουν κι άλλους. Κατά την ανάλυση που κυκλοφορεί πέριξ της Αμαλίας, ο ΣΥΡΙΖΑ με εκείνον και τη Δούρου στη βιτρίνα δίνει στον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό την ευκαιρία να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό ότι άφησε πίσω του τα βαρίδια του παρελθόντος – και να αντικρούει την κατηγορία πως φτιάχνει ΣΥΡΙΖΑ 2.0.
Ο πρώην κονσιλιέρε του, άλλωστε, έχει καταδικαστεί κι ομόφωνα από Ειδικό Δικαστήριο. Παρεμπιπτόντως, ο δεσμός των δύο ανδρών είχε αρχίσει να ξεσφίγγει ήδη από το 2018. Λέγεται πως ο Τσίπρας δεν συζήτησε καν μαζί του την παραίτηση από βουλευτής. Αυτήκοες μάρτυρες αναφέρουν ότι αν προσέξει κάποιος πώς μιλάει οφ δε ρέκορντ, από πέρυσι, για τον παλιό του συγκάτοικο στην κομματική ίντριγκα, θα αντιληφθεί ότι οι επιθέσεις που εξαπολύει πια εναντίον του ελασίτη δεν σχεδιάζονται αποκλειστικά για λόγους πολιτικής τακτικής.
Πηγάζουν κι από ειλικρινή θυμό. Τις προάλλες, δεν θύμισε όσα ο τελευταίος βροντοφώναζε ως συριζαίος για το άρθρο 16 του Συντάγματος απλά για να αναδείξει την «προγραμματική μετατόπισή» του (ξεχνώντας βολικά πως ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των τσιπρικών κεντροαριστερών στροφών). Τα κατέθεσε στα τηλεοπτικά πρακτικά ώστε να δημιουργήσει σε κάθε ιδεολογική πλευρά αμφιβολίες για την αξιοπιστία του νυν αντιπάλου.
Ο Παππάς προσπαθεί συχνά να πείσει άλλα στελέχη πως τα συμφέροντά τους συμπίπτουν με τα δικά του. Οφείλει κανείς να παραδεχτεί ότι συνήθως πετυχαίνει, έστω κι αν το κάνει με το τακτ του βοσκού που λέει στα πρόβατα πως ταυτίζονται οι στόχοι τους.