Τα Τέμπη και ένα εγχείρημα σε κρίση
Νωρίς μπήκε στα βάσανα το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Αν με την ίδρυσή της η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» διατεινόταν ότι είναι εντελώς καινούργια, ότι προέρχεται από τα κάτω και πως βασικός της πυρήνας είναι το κίνημα διαμαρτυρίας για το συγκλονιστικό δυστύχημα των Τεμπών, τα προβλήματα που εμφανίστηκαν είναι εντελώς παλιά. Η όλη εξέλιξη του κινήματος θα μπορούσε να είναι ένα συνοπτικό μάθημα για το πώς ένα κίνημα πολιτών που θέλει να υπερβεί τους κλασικούς πολιτικούς και κομματικούς σχηματισμούς – και άρα και τις παθογένειές τους – σκοντάφτει ακριβώς πάνω στα προβλήματα που τα κλασικά κόμματα έχουν.
Με μια διαφορά. Οτι δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί ως κόμμα, οργανωτικά, πολιτικά, προγραμματικά. Σήμερα αυτό που διαβάζουμε και παρατηρούμε, δηλαδή η σε εξέλιξη και σε αποσπάσματα κρίση με αποχωρήσεις και διαξιφισμούς μεταξύ στελεχών που φεύγουν και της ηγετικής ομάδας γύρω από την Καρυστιανού, προκρίνει ένα επόμενο επεισόδιο κι ενώ δεν έχει υπάρξει το προηγούμενο. Δεν έχει σταθεί οργανωτικά η Ελπίδα και όμως διανύει μια κρίση λες και είναι ήδη παλιό σχήμα. Τόσο που κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν θα μπορέσει να φτάσει στην κάλπη των εθνικών εκλογών.
Κι αν όταν φτάσει θα έχει τις αξιώσεις ενός μαζικού πολιτικού φορέα ή αν απλώς θα αποτελεί ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας. Επίσης, με ποια πρόσωπα θα πλαισιώνεται ως τότε; Το βέβαιο είναι ότι από την πρώτη στιγμή η Μαρία Καρυστιανού δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει γύρω της όλους τους συγγενείς των θυμάτων, δηλαδή να πάρει ολοκληρωτικά την άτυπη ηγεσία του κινήματος των Τεμπών, ενώ σχεδόν αμέσως ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς είδε με δυσαρέσκεια και περίσκεψη την όλη τη στάση της λόγω συγκεκριμένων θέσεων, όπως για παράδειγμα η ιστορία των αμβλώσεων. Πολύ δηλαδή πριν η Μαρία Καρυστιανού καταφέρει να απευθυνθεί σε όλες τις πολιτικές, εκλογικές και ανεκπροσώπητες δεξαμενές πολιτών, κατάφερε να απομειώνει τη σχέση εμπιστοσύνη της με ορισμένες εξ αυτών. Και μετά ήρθαν τα πρώτα βήματα του κόμματος τα οποία πολύ γρήγορα συνδυάστηκαν με μίνι κρίσεις με επιστολές, με αποχωρήσεις.
Η έκβαση του εγχειρήματος τραυματίζει κάθε μελλοντική απόπειρα που θα εκκινεί από ένα κίνημα πολιτών ακόμη και αν αυτό έχει βάση ή ρεαλιστική διεκδίκηση και θέση μέσα σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Συχνά στην Ιστορία, εκφράσεις διαμαρτυρίας μετουσιώνονται σε πολιτικές πλατφόρμες. Δεν πετυχαίνουν πάντα αλλά τις περισσότερες φορές έχουν σεβαστεί στοιχειώδεις κανόνες της συγκρότησης ενός πολιτικού χώρου. Ενα μέγα ρεύμα δεν σημαίνει ευθύγραμμα πως μπορεί να γίνει και μέγα κόμμα. Μεσολαβούν ο τρόπος διοίκησης, η συμμετοχή των δρώντων υποκειμένων και βέβαια το πολιτικό σχέδιο. Οι επόμενοι δύο μήνες θα δείξουν αν η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μπορεί να ανατρέψει τη σημερινή της εικόνα θετικά.