Τεχνολογία

Η σημερινή ακτινογραφία που επιχειρούν «ΤΑ ΝΕΑ» στο πεδίο του θαλάσσιου αμυντικού ανταγωνισμού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εκβάλλει σε χρήσιμα συμπεράσματα.

Κάτι απλό που εξάγεται, για παράδειγμα, είναι πως ορθά η χώρα μας έχει ποντάρει σε ένα είδος ασύμμετρης τεχνολογικής υπεροχής και δεν ετεροκαθορίζεται από την τουρκική εξαντλητική κούρσα ποσοτικών εξοπλισμών. Εξάλλου, αυτό που με όρους αποτροπής περιγράφουμε ως «ισχύ» δεν οριοθετείται πια απλώς στον αριθμό των πολεμικών πλοίων.

Η ευρύτερη δε έννοια του πολέμου, όπως διδάσκουν και η κρίση στην Ουκρανία και το μέτωπο της Μέσης Ανατολής, έχει αλλάξει ραγδαία και άρα η κάθε χώρα που θέλει να διαμορφώσει γραμμές άμυνας και θωράκιση οφείλει να μεταβάλει και τους όρους προετοιμασίας της. Ο συγκερασμός κλασικών συμβατικών μέσων και τεχνολογίας είναι μια βασική προϋπόθεση, ενώ, επειδή κάνουμε λόγο για τη θάλασσα, μεγάλο μέρος του συσχετισμού δυναμικής θα εξαρτηθεί – ανάμεσα σε άλλα – και κάτω από το νερό. Εδώ βέβαια απαιτείται ένας ακόμη πιο ποιοτικός εξοπλισμός από τη μεριά μας, ενώ μεγάλο μέρος του «παιχνιδιού» διαδραματίζεται στον τρόπο που συγκροτούμε τη Διοίκηση Αυτόνομων Συστημάτων Ναυτικών Επιχειρήσεων (ΔΑΣΝΕ).

Και οι γεωπολιτικές προκλήσεις αυξάνονται και οι ασύμμετροι κίνδυνοι και απειλές. Και αυτό δεν αφορά απλώς και μόνον τη θάλασσα, που πάντως είναι ένα σοβαρό πεδίο για να ανανεώσουμε το δόγμα και τα μέσα ισχύος μας. Η νέα εποχή έχει ήδη καταδείξει πως το να πας σε εμπλοκές με κλασικούς τρόπους είναι σαν να θες να αναμετρηθείς με μια ψηφιακή εποχή φορώντας αναλογικό ρολόι.