Η πολιτική ισότητα στον γάμο
Στη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη, στις 7/9 στη Θεσσαλονίκη, ο Πρωθυπουργός ερωτήθηκε, μεταξύ άλλων, κι αν έχει μετανιώσει για τον νόμο 5089/2024 για τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, που ψήφισε η κυβέρνησή του – η ερώτηση μάλιστα συνέδεσε το θέμα αυτό με τη ρητορική του Αντώνη Σαμαρά και τη συζήτηση για την αναφορά σε μια οικογένεια ομοφύλων, στην οποία γίνεται αναφορά σε σχολικό βιβλίο.
Ο Πρωθυπουργός δεν απάντησε ευθέως αν μετάνιωσε ή δεν μετάνιωσε. Η απάντησή του, ωστόσο, εμμέσως έστω, δείχνει ότι δεν μετάνιωσε. Ζήτησε να «μη συγχέουμε μια νομική πρωτοβουλία που αφορούσε την πολιτική ισότητα στον γάμο με υπερβολές», οι οποίες «έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ο όρος “woke ατζέντα”». Και πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει woke ατζέντα στην Ελλάδα» και «αν κάποιοι την υπερασπίζονται, δεν είναι αυτή η κυβέρνηση».
Η απάντηση δεν κρύβει δράκους. Η ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου, όντως, ήταν ο λόγος τον οποίο ο Πρωθυπουργός επικαλέστηκε για την πολιτική ισότητα στον γάμο. Δεν είναι κενό γράμμα η ισότητα αυτή. Ο συγκεκριμένος νόμος βγάζει από το περιθώριο πρόσωπα που ζούσαν όλη τους τη ζωή έναν αφόρητο κοινωνικό αποκλεισμό με τρομακτικές συνέπειες γι’ αυτά και για τις οικογένειές τους. Το μέτρο έκανε περισσότερο ευρωπαϊκή, περισσότερο δυτική την κοινωνία μας – που όπως έχει αποδειχτεί, σε μεγάλο βαθμό, έχει αποδεχτεί ως μέρος της κανονικότητας τη λογική του και τις συνέπειές του.
Το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, άλλωστε, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, το επικύρωσε με πρόσφατη κατά πλειοψηφία απόφασή της η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ). Εκρινε μάλιστα ότι, συνεπεία του πνεύματος και του γράμματος του νόμου, υπάρχει δυνατότητα υιοθεσίας είτε από κοινού είτε του τέκνου τού ενός/της μιας από τον έτερο/την ετέρα σύζυγο, επειδή η δυνατότητα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι αντίθετη στις διατάξεις του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρθρο 21 παρ. 1) ή περί ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1). Η απόφαση αυτή οδήγησε, ουσιαστικά χωρίς κοινωνικές συνέπειες, σε μια προχωρημένη σε θέματα ηθών ελληνική κοινωνία, απαλλαγμένη από κάθε παραδοσιοκρατία, από την οποία ζητεί την προσαρμογή της σε όσα συμβαίνουν στα ευρωπαϊκά και στα αμερικανικά αστικά κέντρα.
Το πλαγιοκόπημα του Αντώνη Σαμαρά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, βεβαίως, έχει στόχο το πιο παραδοσιακό κοινό που εκφράζεται μέσω της ΝΔ, το οποίο για λόγους κοινωνικούς ή πολιτισμικούς, κατανοεί την κοινωνία με όρους μιας παλαιάς εποχής. Εκτιμώ ότι έχοντας στον νου του αυτό το κοινό, ο Πρωθυπουργός ρίχνει τους τόνους όταν αναφέρεται στον νόμο του. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι δεν συγκαταλέγει στα λάθη του τη συγκεκριμένη νομοθέτηση κι ότι συνεχίζει να την υπερασπίζεται. Αυτό ενοχλεί διαφόρους που δεν βλέπουν με κακό μάτι το πλαγιοκόπημα στη ΝΔ εκ μέρους του Σαμαρά – δεν τους νοιάζουν δηλαδή τα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά της αντεπίθεσης, απλώς και μόνο προσβλέπουν στην αντεπίθεση. Δεν έχουν δηλαδή πρόβλημα ότι πρόκειται για ακροδεξιάς ιδεολογίας χτύπημα στην κυβέρνηση – τους αρκεί που είναι χτύπημα στην κυβέρνηση. Είναι κι αυτό μια στάση, νιώθεται.
Είναι η ίδια στάση που οδηγεί στην επιδίωξη ενός μετεκλογικού τοπίου αποσταθεροποιημένου και αβέβαιου. Κατανοώ αυτή την επιδίωξη από οπαδούς του δόγματος «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση». Αδυνατώ να κατανοήσω την πολιτική ηθική της ίδιας στάσης από ιδεολόγους, κατά δήλωσή τους, του φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
Μάθε παιδί μου αγγλικά
Από τον συνταξιούχο καθηγητή της αγγλικής Σταύρο Ζωγράφο έλαβα το σχόλιο που ακολουθεί:
«Στο πρόσφατο παρελθόν, με μεγάλη έκπληξη και δυσαρέσκεια διάβασα μια ανεπίτρεπτη δήλωση του προέδρου της ΕΛΑΣ, Αλέξη Τσίπρα. “Εγώ δεν έμαθα καλά αγγλικά διότι φοίτησα σε φροντιστήρια της γειτονιάς, ενώ άλλοι φοίτησαν σε αγγλικά-αμερικανικά κολέγια”. Προφανής είναι η αναφορά του σε πολιτικούς αντιπάλους, στοχεύοντας στη δικαιολόγηση της δικής του μειονεξίας έναντι αυτών – όχι από προσωπική του στέρηση σε ό,τι αφορά μαθησιακές ικανότητες, τάλαντο και προσπάθειες, αλλά σε υπέρτερες ευνοϊκές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που είχαν οι αντίπαλοί του.
Γράφω αυτό το σημείωμα διαμαρτυρόμενος ως ιδιοκτήτης Κέντρων Ξένων Γλωσσών για τριάντα και πλέον χρόνια και δασκάλου της αγγλικής, για την υποβάθμιση της αξιολογότατης εκπαιδευτικής προσφοράς στην ελληνική μαθητιώσα νεολαία που εν γένει τα Κέντρα Ξένων Γλωσσών επιτελούν επί σειρά δεκαετιών. Τι εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας φροντιστήρια της γειτονιάς; Τι είναι η Αθήνα; Δεν είναι ένα σύνολο γειτονιών; Γιατί αυτή η μειωτική αναφορά;
Η υψηλή γλωσσομάθεια των Ελλήνων είναι αποκλειστικά έργο των Κέντρων Ξένων Γλωσσών και των δασκάλων τους. Δεν είναι υπεύθυνο το φροντιστήριο των Αμπελοκήπων για τα “φτωχά” αγγλικά του συγκεκριμένου πολιτικού. Υπεύθυνος είναι αυτός που, ως φαίνεται, δεν έδειξε την προσήκουσα προσοχή συνοδευόμενη από ανάλογες προσπάθειες».