«Πάλι κεντάει ο στρατηγός»

Με το που άκουσα τα χαμπέρια του ναυάρχου Αποστολάκη, μου ήρθε ακαριαία ο τίτλος από το σκαμπαρδώνιο σύμπαν, κι είπα μέσα μου ότι η λογοτεχνία χτυπά και ξαναχτυπά, αρκεί να είσαι εύκαιρος στ’ αφτιά να την ακούσεις.

Τι στρατηγός και τι ναυαρχούκος; Απαξ και αποδειχθείς ανάρπαστος, μπορείς να μπεις σε όλες τις ιστορίες, αρχής γενομένης από την πρώιμη συμπαράταξή του με τον Τσίπρα. Ο δεύτερος είχε μόλις αρχίσει να ανεβαίνει κι ο πρώτος είχε μόλις παραλάβει από το καθαριστήριο τη μεγάλη του στολή, και την είχε βάλει στη ναφθαλίνη. Η συνταξιοδότηση είναι μεγάλη παγίδα, σας το λέω να το ξέρετε.

Για να μην σε τσακίσει η απραξία, πρέπει να βρεις ένα χόμπι. Οι περισσότεροι παίρνουν σκυλάκι μαλτέζ, ο δικός μας άνθρωπος έγινε με τη μία υπουργός Αμυνας του Τσίπρα και βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μπαλιά του Τσίπρα φάνηκε αλάνθαστη και σκόρπισε ρίγη εθνικής ασφάλειας σαν βραχνιασμένη τρομπέτα στρατιωτικής φιλαρμονικής. Κι ύστερα ήρθαν οι βατραχάνθρωποι, αυτοί ντε που βούτηξαν με μάσκες και βατραχοπέδιλα στις Σπέτσες, στην πισίνα του τότε Κασσελάκη, αν θυμάστε.

Μαζί τους και ο ναύαρχος ο οποίος, αφού έβγαλε μερικούς αχινούς και ξεκόλλησε μερικές πεταλίδες από τα πρανή του κασσελακισμού, στη συνέχεια παραιτήθηκε από το διαρκώς συρρικνούμενο κόμμα του, κρατώντας ωστόσο την (αριστίνδην) έδρα του μέχρι να τον εντοπίσει προχτές ο Ανδρουλάκης και να τον ζητήσει σε μοργανατικό γάμο. Το τελευταίο δεν το λέω τυχαία. Σε τέτοια νταραβέρια δεν είναι εύκολο να διακρίνεις ποιος πραγματικά είναι ο στρατηγός και ποιος ο νεοσύλλεκτος.

Η παρούσα μπροντερί δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί περαιωμένη χωρίς το μοτίβο του 2021· τότε που ο ήδη Πρωθυπουργός Μητσοτάκης, χρησιμοποιώντας τη Χρυσή Visa που του επιδαψίλευσαν τα ποσοστά του, προσέφερε στον ναύαρχο ασφαλή πολιτική στέγη και υπουργικό ρεγάλο περίβλεπτο. «Yes I do»! ενέδωσε αυτοστιγμεί ο ναύαρχος και ετοιμάστηκε για την ορκωμοσία, μέχρι που του τράβηξε τα γκέμια ο Τσίπρας.

Θα κεντήσω πάνω στ’ αλόγου σου τη σέλα. Το ιππικό μας μάρανε.