Хыял кошым, иңнәремә Син канатлар куясың

Хы­ял ко­шым
Йө­рә­гем­дә йөрт­кән тат­лы
Ым­сын­дыр­гыч хы­я­лым.
Зур бул­саң да, бәл­лүр кү­ңел,
Сан­ды­гы­ма сы­я­сың.
Хы­ял ко­шым, иң­нә­ре­мә
Син ка­нат­лар ку­я­сың.
Ак кә­газь­гә хис­лә­рем­не
Нә­кыш итеп уя­сың.
Син – җа­ным­ны җы­лы­ту­чы,
Син – ми­нем үз ко­я­шым.
Нур си­бә­сең кү­ңе­ле­мә,
Хы­ял кө­чен то­ям­сың?
Як­ты­лык­ны, ях­шы­лык­ны
Син үзе­ңә җый­ган­сың.
Язы­лыр­мы яз­мы­шы­ма
Хы­ял ко­шым – ри­я­сыз.

Та­рих
Без­нең көн­нәр­гә­чә, күп га­сыр­лар элек
Бо­рын­гы­лар ияр­лә­гән ат­лар.
Ту­ган илен як­лап, ба­шын сал­ган ир­ләр,
Җир-су­ым­ны тап­та­ма­сын, – дип ят­лар.
Әй, чал та­рих! Ки­тап бит­лә­рен­нән
Ка­рап то­ра дан­лы, шан­лы чак­лар.
Чып-чын ба­тыр­лар­ның дан­лы эзен
Ба­ры та­рих, ба­ры хә­тер сак­лар!
Күп­ме су­гыш­лар­ны күр­гән та­рих дә­шә:
«У­сал­лар­дан без­не кем­нәр як­лар?!»
«Үт­кән­нәр­не, без­не оныт­ма­гыз!» – ди­еп,
Һәй­кәл­ләр­дән дә­шә олуг зат­лар.
«Үт­кә­нен бел­мә­гән­нең – ки­лә­чә­ге юк», –
Та­рих­лар­дан дә­шә га­ли зат­лар.
Ба­бай­лар­ның ру­хы, чор­лар аша узып
Без­нең бе­лән ки­лә­чәк­кә ат­лар.
Җи­тәр әле без­нең за­ман­даш­лар
Һәй­кәл­ләр­дән ка­рап то­рыр чак­лар.
«Бер­кем оны­тыл­мый, ба­ры­сы да ис­тә», –
Уяу та­рих ки­лә­чәк­кә сак­лар,
Чор­лар хә­те­рен­дә ка­бат­лар.

Гөл­шат Га­ли­е­ва, Бал­тач ра­йо­ны, Са­ла­выч ур­та мәк­тә­бе.

Апа бул­гач...
Ту­гыз яшь­тә ге­нә үзем,
Мин ин­де күп­тән апа.
Эне­лә­рем, се­ңел­лә­рем
Ми­не бик тә яра­та.
Шау­ла­ша­лар, и уй­ный­лар,
Тиктор­мас шул үз­лә­ре.
Алар­ны ка­рап йө­реп гел
Арып бе­тә күз­лә­рем.
Мин дә шу­лай бул­ган­мын­мы?
Уй­лар ки­лә ба­шы­ма.
Ни­ләр кы­лан­ган­мын­дыр, дим,
Энем, сең­лем яшен­дә?
Апа бул­гач, апа ин­де,
Кеч­ке­нә­ләр­не ка­рыйм.
Алар үсә ал­ма ке­бек,
Мин ге­нә ме­нә арыйм...
Ли­а­на Хә­би­бул­ли­на, Мөс­лим гим­на­зи­я­се, 4нче сый­ныф.

Чал­лым
Яра­там мин Чал­лым­ны,
Ми­нем ма­тур ка­лам­ны!
Әй­те­гез­че, җир йө­зен­дә
Ан­нан гү­зәл ил бар­мы?
Син бит ми­нем яшь ка­лам,
Киң, ир­кен шә­һәр Чал­лы.
Би­ек йорт­лар, буль­вар­лар
Ямь­лән­де­рә­ләр аны.
Ра­мил Са­би­ров, Чал­лы, 2нче гим­на­зия, 7В сый­ны­фы.

Ал­тын көз
Ме­нә ки­леп җит­тең ал­тын кө­зем,
Җәй­не оза­тып ашык­мый гы­на.
Һәр­бер агач­ны ма­нып ал­тын­га,
Ка­рап то­ра­сың көн­гә тын гы­на.
Кош­лар ин­де җы­лы як­лар­га,
Ки­тәр­гә дип тиз­дән куз­га­лыр.
Бө­тен дөнь­я­ны тө­реп то­ман­га
Ал­тын көз ка­лыр, са­ры көз ка­лыр...
Рә­диф Йо­сы­пов, Нур­лат ра­йо­ны, Якуш­ка ур­та мәк­тә­бе, 8нче сый­ныф.

Лениногорск ра­йоны, Урмышлы мәк­тә­бе уку­чы­лары яза:

Ту­ган җи­рем – Та­тарс­тан
Ту­ган җи­рем – Та­тарс­тан,
Һәр кө­нең си­нең – дас­тан.
Гөр­ләп то­ра ка­ла­ла­рың,
Шау­лап үсә ур­ман­на­рың,
Тау­ла­рың күк­кә аш­кан.
Ди­на­ра Хә­ли­мо­ва, 7нче сый­ныф.

Ту­ган ягым
Ту­ган җи­рем – дан­лы илем,
Ту­ган авы­лым – Ур­мыш­лы.
Хез­мәт сөй­гән хал­кым­ның
Гөр­ләп то­ра тор­мы­шы.
Та­би­га­тең гү­зәл си­нең,
Та­ри­хың олы һәм бай.
Илем­не би­зәп то­ра­лар
Та­лант­лы, эш­чән ке­ше­ләр
Һәм дә сө­ек­ле Ту­кай!
Зөл­фәт Хи­са­мов, 7нче сый­ныф.

Ку­нак­ка ки­ле­гез!
Иң ма­тур, ир­кен тө­бәк­тә –
Та­тарс­тан­да ту­дым.
Аң­лый­сыз­дыр, ми­нем өчен
Баш­ка из­ге җир югын.

Ур­ма­ны да, та­вы да,
Саф һа­ва­сы, чиш­мә­се! –
Ча­кы­ру­ым­ны ка­бул ит,
Бо­лар­ны син күр­сәң­че.

Кил­сәң әгәр, кү­рер идең,
Авыл­лар­ның зур­лы­гын.
Хез­мәт сөй­гән хал­кым­ның
Ту­ган як­ны зур­ла­вын.
Ли­а­на Лок­ма­но­ва, 7нче сый­ныф.

Азат ал­ма яра­та
Азат ал­ма яра­та,
Тик буй җит­ми агач­ка.
Буй тиз­рәк үс­сен дип,
Зур­лар бе­лән яры­ша.
Нин­ди эш­кә то­тын­са да,
Ике кул­лап ябы­ша.
Әни­се­нә бу­лы­ша ул,
Зур үсәр­гә ты­ры­ша.
Гөл­нур Гә­рә­е­ва, 6нчы сый­ныф.