Ο Μπενίτεθ έχει μια Πόρσε και την… τρέχει στο χώμα

Η ήττα του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο δεν αποτέλεσε απλώς άλλη μία χαμένη μάχη σε ντέρμπι. Ήταν η πιο ξεκάθαρη επιβεβαίωση ότι ο Ράφα Μπενίτεθ όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να βελτιώσει την εικόνα της ομάδας του, αλλά μοιάζει να την οδηγεί αγωνιστικά προς τα πίσω.

Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε ξανά χωρίς επιθετικό σχέδιο και με ένα πλάνο αμυντικό, το οποίο δεν ταιριάζει στο μέγεθος αυτού του συλλόγου.

Το έργο επαναλήφθηκε σχεδόν αυτούσιο για ακόμη μία φορά στα εφετινά πλέι οφ. Οι «πράσινοι» αμύνθηκαν σχετικά καλά σε κάποια διαστήματα, όμως από τη μέση και μπροστά έμοιαζαν με ομάδα που δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει με την μπάλα στα πόδια.

Η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη, οι τελικές προσπάθειες ελάχιστες και η δημιουργία σχεδόν ανύπαρκτη. Το ένα γκολ σε πέντε αγώνες αποτελεί καταδικαστικό στοιχείο για τη δουλειά που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός υπό τις οδηγίες του Ισπανού τεχνικού.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο η φτωχή επιθετική παραγωγή. Είναι ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει ποδοσφαιριστές με ποιότητα, ταλέντο και προσωπικότητα, αλλά αγωνιστικά μοιάζει εγκλωβισμένος σε ένα υπερβολικά συντηρητικό και φοβικό μοντέλο παιχνιδιού.

Σαν μια πανάκριβη Πόρσε που αντί να τρέχει στην άσφαλτο, ο οδηγός της επιμένει να την ταλαιπωρεί σε χωματόδρομο. Το ρόστερ δείχνει ικανό για πολύ περισσότερα, όμως ο αναχρονιστικός τρόπος που επιλέγει ο Μπενίτεθ να αγωνιστεί η ομάδα του, ακυρώνει σχεδόν κάθε δημιουργική της δυνατότητα.

Ο Παναθηναϊκός είναι δυσκίνητος, αργός και χωρίς αυτοματισμούς. Για να δημιουργήσει μία καθαρή ευκαιρία χρειάζεται υπερπροσπάθεια, ενώ πολλές φορές μοιάζει σαν να χρειάζεται… ρυμουλκό για να προχωρήσει επιθετικά.

Το πλάνο παραμένει δυσνόητο, ακόμη και μετά από τόσους μήνες δουλειάς.

Και είναι ξεκάθαρο πως όταν μια ομάδα με τέτοιο ρόστερ παρουσιάζει τόσο φτωχή εικόνα, η ευθύνη πέφτει αναπόφευκτα στον προπονητή, ενώ μάλλον είναι προσβολή απέναντι στην ιστορία του Παναθηναϊκού να αντιμετωπίζει κάθε αντίπαλο σαν να είναι η Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα και να παίζει με τη φιλοσοφία που είχε κάποτε ο συμπαθής Αθηναϊκός.