Η εμπειρία και η παράδοση δεν αγοράζονται

Την ώρα που η Αθήνα και το Βελιγράδι έδιναν τη μεγάλη (και οικονομική) μάχη για να εξασφαλίσουν το «ναι» της Euroleague για τη διοργάνωση του Final 4 του 2026, το Αμπου Ντάμπι «έκλεινε» με συνοπτικές διαδικασίες δύο από τις επόμενες εκδόσεις του, αυτές του 2027 και του 2029, προσφέροντας σχεδόν 50.000.000 ευρώ για την καθεμία.

Οταν τελικά η ελληνική πρωτεύουσα επικράτησε της σερβικής, το τελικό τίμημα ήταν κοντά στα 9,5 εκατομμύρια ευρώ, πολύ μακριά από αυτό του Ντουμπάι.

Είναι δεδομένο ότι εάν η Euroleague θελήσει να αναθέτει πλέον τα Final Four με βάση το οικονομικό όφελος σπάνια θα τα ξαναδούμε στην Ευρώπη, με τον Περσικό Κόλπο να έχει τα λεφτά και τον πρώτο λόγο.

Ομως η Αθήνα ετοιμάζεται να δώσει ένα ακόμα ρεσιτάλ διοργάνωσης, όπως έχει κάνει (και γενικότερα η χώρα μας) σε κάθε μεγάλο αθλητικό event που έχει αναλάβει, με αποκορύφωμα φυσικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που άφησαν εποχή.

Ναι, μπορεί (τόσα) χρήματα να μην υπάρχουν, αλλά η Ελλάδα έχει την τεχνογνωσία και την παράδοση στο να φιλοξενεί διοργανώσεις που αφήνουν εποχή από πλευράς οργάνωσης, και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Και δεν το λέμε εμείς οι Ελληνες (για να ευλογούμε τα γένια μας), το λένε πρώτα απ’ όλα οι πρωταγωνιστές, οι παίκτες, οι προπονητές, οι συνοδοί, ακόμα και οι φίλαθλοι των ομάδων.

Η ελληνική φιλοξενία, σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία και την εμπειρία των στελεχών που περιστρέφονται γύρω από ένα τέτοιο γεγονός, δεν μπορεί εύκολα να βρει μιμητές σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, ιδιαίτερα εκτός Ευρώπης.

Επίσης την ατμόσφαιρα – μιας και μιλάμε για μπάσκετ – που θα συναντήσει κάποιος σε Αθήνα ή Βελιγράδι δεν μπορεί να τη βρει πουθενά αλλού ίσως και στην Ευρώπη. Δίπλα σε αυτές τις δύο πόλεις μπαίνει και το Κάουνας, που λατρεύει το μπάσκετ το ίδιο και ακόμα περισσότερο. Οσα χρήματα και αν έχει το (κάθε) Ντουμπάι, τη μαγεία της ατμόσφαιρας, όχι μόνο εντός παρκέ αλλά και στην πόλη, που μπορεί να δώσουν πόλεις σαν την Αθήνα και το Βελιγράδι, είναι αξεπέραστη.