Τρομοκράτης της συμφοράς – Τι βλέπουμε στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα
Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν το 1977 στην Ιντιανάπολη των ΗΠΑ, η ταινία «Η ομηρία» (Dead man’s wire, ΗΠΑ, 2025), που σηματοδοτεί την επιστροφή ύστερα από καιρό του Γκας Βαν Σαντ στη σκηνοθεσία, λειτουργεί περισσότερο ως ψυχογράφημα σε συνθήκες εξαιρετικής πίεσης και λιγότερο ως θρίλερ – παρότι εμπεριέχει και τα στοιχεία του θρίλερ.
Επί της ουσίας πάνω από όλα είναι το πορτρέτο ενός μάλλον αδέξιου και σίγουρα απελπισμένου ανθρώπου, του Τόνι Κιρίτσις (Μπιλ Σκάρσγκαρντ), ο οποίος θα πιάσει όμηρο τον γιο του υπεύθυνου για την κατάστασή του, απειλώντας ότι θα τον σκοτώσει αν οι Αρχές δεν ανταποκριθούν όχι μόνο στα οικονομικά αλλά και στα ηθικά του αιτήματα. Η ιστορία πίσω από την «Ομηρία» έχει ενδιαφέρον.
Ο Κιρίτσις είχε μείνει πίσω στις πληρωμές του στεγαστικού δανείου για ακίνητο, το οποίο ήλπιζε να εξελιχθεί σε εμπορικό κέντρο, οικονομικά προσιτό για ανεξάρτητους εμπόρους. Οταν το μεσιτικό γραφείο στεγαστικών δανείων αρνήθηκε να του παραχωρήσει περισσότερο χρόνο για την πληρωμή, ο Κιρίτσις, πιστεύοντας ότι έχει πέσει θύμα συνωμοσίας προκειμένου η γη να κατασχεθεί και να αγοραστεί σε πολύ χαμηλότερη τιμή, έπιασε όμηρο τον γιο του ιδιοκτήτη της εταιρείας (αντιστοίχως οι Ντάκρε Μοντγκόμερι και Αλ Πατσίνο) απαιτώντας οικονομική αποζημίωση αλλά και δημόσια συγγνώμη από τον πατέρα του.
Περιέργως, παρά την τραγικότητα του θέματος, η αδεξιότητα του Κιρίτσις είναι τόσο έντονη, που δίνει στην όλη κατάσταση μια κωμική αύρα, ιδίως σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο «τρομοκράτης της συμφοράς» προσπαθεί να βρει το δίκιο του. Εχει δέσει την καραμπίνα του στον λαιμό του ομήρου, με τον οποίο κινείται διαρκώς ουρλιάζοντας. Οσο όμως η ένταση πυρακτώνεται, τόσο οι καταστάσεις ταλαντεύονται ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο και η αδεξιότητα στον χειρισμό της κατάστασης από την αστυνομία κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η σκηνοθεσία του Βαν Σαντ είναι αυστηρή, αλλά την ίδια ώρα διακρίνεται από μια χαλαρότητα, κάτι που είναι διακριτό στις περισσότερες ταινίες του.
Δύο κορίτσια στο βουνό
Οι δύσκολες επιλογές και οι αποφάσεις ζωής που πρέπει να παρθούν θα κλονίσουν τη φιλία δύο κοριτσιών στην «Αρκουδότρυπα» (Ελλάδα, 2025), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας των Χρυσιάννας Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου που συνυπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία της. Η Αργυρώ και η Ανέτα ζουν στο ορεινό χωριό της Τύρνας και, παρότι αγαπιούνται, θα δουν τους δρόμους τους να χωρίζουν όταν η δεύτερη αποφασίζει να εγκαταλείψει τον τόπο της αναζητώντας στη μεγάλη πόλη όσα δεν μπορεί να βρει εκεί.
Ομως η Αρκουδότρυπα, το σημείο που στο πλευρό του μεγάλου βουνού της περιοχής τους ανέκαθεν ήταν το κρυφό τους καταφύγιο, δεν θα φύγει ποτέ από την καρδιά τους, καλώντας και τις δύο πίσω. Αυτή η βαθιά ουλή του βουνού που έχει στιγματίσει τις δύο κοπέλες για πάντα είναι το βαρόμετρο αυτής της τρυφερής, queer ιστορίας, πολύ καλά δομημένης σεναριακά και θαυμάσια κινηματογραφημένης από τους Παπαδάκη και Ντινόπουλο.
Οι σκηνοθέτες καταφέρνουν να αξιοποιήσουν με δραματουργικό τρόπο το φυσικό τοπίο, το οποίο, βέβαια, είναι ο σιωπηλός παρατηρητής και κατά μία έννοια συμπρωταγωνιστής των Χαράς Κυριαζή, Πάμελας Οικονομάκη που σε κερδίζουν με τον αυθορμητισμό και τον τσαμπουκά τους. Ενα καλό πρώτο βήμα για τους δύο σκηνοθέτες που έχουν ήδη χαρεί πολλές διακρίσεις, με σημαντικότερη το βραβείο Label στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου η «Αρκουδότρυπα» προβλήθηκε στο τμήμα Giornate degli Autori.
Τηλεφωνικό σασπένς
Το σινεμά αγαπάει το τηλέφωνο, που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε αποτελεί ένα εφέ το οποίο μπορεί να δημιουργήσει καταστάσεις αγωνίας και έντασης, και πράγματι κάποιες ταινίες το έχουν εκμεταλλευτεί με τον πιο δημιουργικό τρόπο – παράδειγμα ο «Ενοχος», 2018, του Γκούσταβ Μίλερ, μια ταινία που εξετάζει την προσπάθεια ενός αστυνομικού να προσφέρει βοήθεια, μέσω του τηλεφώνου, σε κάποιον που κινδυνεύει.
Στην ίδια ακριβώς λογική βρίσκεται και η ταινία των Γκιγιόμ Τζοβανέτι, Τσάγκλα Ζεντσίλσκι «Η έμπιστη» (Confidente, Τουρκία / Γαλλία / Λουξεμβούργο, 2025), μόνο που εδώ το κεντρικό πρόσωπο, η Αρζού, είναι μια εργαζόμενη σε ροζ τηλεφωνική γραμμή, η οποία δέχεται μια κλήση από έναν άνθρωπο παγιδευμένο στα συντρίμμια ύστερα από έναν καταστροφικό σεισμό στην Αγκυρα. Η Αρζού δεν θα είναι το μόνο πρόσωπο που θα εμπλακεί στην ιστορία και ίσως το μπλέξιμο αρκετών ακόμα προσώπων, στα οποία η Αρζού θα στραφεί για να σώσει τον άνθρωπο, να μπερδεύει κάπως περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν την ιστορία, σε σημείο που να μη γίνεται και τόσο πιστευτή (ειδικά το πολιτικό σκέλος που δείχνει κάπως αφελές).
Ομως η ερμηνεία της Σααντέτ Ακσόι στον ρόλο της Αρζού διαθέτει μια δυναμική από μόνη της που τελικά σε «αναγκάζει» να διατηρήσεις το βλέμμα σου διαρκώς στραμμένο πάνω της. Επίσης, οι σκηνοθέτες αξιοποιούν πολύ καλά τον χώρο δραματουργίας της ταινίας που είναι το σπίτι μέσα στο οποίο δουλεύουν οι τηλεφωνήτριες του σεξ. Τέλος, η διάρκεια της «Εμπιστης», κάτι παραπάνω από μία ώρα, είναι ακριβώς όσος χρόνος χρειάζεται ώστε η όλη υπόθεση να «κρατηθεί» σε ένα σωστό επίπεδο.
Της φυλακής τα σίδερα
Δράμα «φυλακής» με όλα όσα το «είδος» αυτό προϋποθέτει – και ο νόων νοείτω –, ο «Τελειωμένος» (Wasteman, Αγγλία, 2025), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βρετανού σκηνοθέτη Καλ Μακμάου, εστιάζει στις καταστάσεις που ένας μαύρος φυλακισμένος, ο Τέιλορ (Ντέιβιντ Τζόνσον), θα ζήσει από τη στιγμή που μοιράζεται το κελί του με τον Ντι (Τομ Μπλάιθ), έναν λευκό «καπάτσο» κατάδικο, άσο του εμπορίου πίσω από τα σίδερα. Το κελί θα μετατραπεί σε… μινιμάρκετ και το οικονομικό συμφέρον, φυσικά, βρίσκεται υπεράνω όλων.
Ωστόσο, η ανάγκη του Τέιλορ να έρθει σε επαφή με τον γιο του, παρότι δεν του επιτρέπεται, δίνει σε αυτή τη σκληρή ταινία έναν τόνο ευαισθησίας, χωρίς ποτέ οι καταστάσεις να ωραιοποιούνται ή να φτάνουν σε υπερβολές. Βεβαίως, όσοι περιμένουν να δουν κάτι αντίστοιχο με την «Τελευταία έξοδο: Ρίτα Χέιγουορθ» μάλλον θα απογοητευτούν από ένα πολύ πιο ρεαλιστικό σύνολο, με μια ξεχωριστή δυναμική στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες. Στη μια πλευρά ο «βραχυκυκλωμένος» Τέιλορ που θυμίζει ζόμπι από τη διαρκή χρήση τοξικών ουσιών αλλά που ταυτόχρονα προσπαθεί να είναι νηφάλιος για χάρη του παιδιού του, και στην άλλη ο μονίμως ηλεκτρισμένος Ντι, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να αρπαχτεί χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Η χημεία τους είναι εκρηκτική.
Επανέκδοση
Ο κόσμος την αγάπησε ως «Τζίλντα», όμως η Ρίτα Χέιγουορθ μίσησε τελικά την πιο διάσημη ηρωίδα της, τη μοιραία γυναίκα της ταινίας του 1946, που έγινε σκιά της. Ωστόσο, μέσω της «Τζίλντα», η Χέιγουορθ αναστάτωσε πολλούς άνδρες και στη ζωή της. Παντρεύτηκε πέντε φορές και άλλες τόσες χώρισε. Ανάμεσα στους συζύγους της θα βρούμε έναν πρίγκιπα, τον Αλί Χαν, αλλά και μια ιδιοφυΐα, τον Ορσον Γουέλς. Παντρεύτηκαν το 1943, αλλά για όλο το διάστημα που έμειναν μαζί, υπήρξαν συνεργάτες σε μία μόνο ταινία, αλλά τι ταινία! «Η κυρία από τη Σαγκάη» (The lady from Shanghai, ΗΠΑ, 1947), άλλο ένα φιλμ νουάρ, μπορεί να μην έχει το εκτόπισμα της «Τζίλντα», εξακολουθεί όμως να είναι άκρως υποβλητικό, με μια σκηνή, αυτή με τους καθρέφτες, να έχει μείνει στο πάνθεον των αμίμητων του σινεμά. Ισως να είναι καλύτερα που το ζευγάρι δεν βρέθηκε μαζί σε άλλο φιλμ, γιατί έτσι τους θυμόμαστε πιο καθαρά στο σελιλόιντ. «Είναι σπουδαίος άνθρωπος», θα έλεγε αργότερα η Χέιγουορθ. «Αλλά το να αγαπάς μια ιδιοφυΐα είναι εξαντλητικό».
Επίσης στις αίθουσες
«Star Wars: Mandalorian and Grogu» (ΗΠΑ, 2026) του Τζον Φαβρό. Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου, στην τελευταία μέχρι σήμερα ταινία του franchise «Star Wars», «ενώ η Αυτοκρατορία έχει καταρρεύσει και οι αυτοκρατορικοί πολέμαρχοι παραμένουν διάσπαρτοι σε όλο τον γαλαξία, η νεοσύστατη Καινούργια Δημοκρατία προσπαθεί να προστατεύσει όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκε η Επανάσταση. Εχει ζητήσει τη βοήθεια του θρυλικού μανδαλοριανού κυνηγού επικηρυγμένων Din Djarin και του νεαρού μαθητευόμενού του Grogu». Πρωταγωνιστούν οι Πέντρο Πασκάλ, Σιγκούρνι Γουίβερ κ.ά.
«Ο Ψαρομουρμούρας» (The Pout – Pout fish, ΗΠΑ / Αυστραλία) των Ρικάρ Κουσό, Ρίο Χάρινγκτον. Κινούμενα σχέδια στα οποία ο κύριος Ιχθύς, ένας ευέξαπτος ερημίτης, και η Πιπ, ένας υπερκινητικός θαλάσσιος δράκος, ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια τρομακτική υποβρύχια αποστολή για να σώσουν την πόλη τους: θα αναζητήσουν ένα μυθικό ψάρι που είναι ικανό να πραγματοποιήσει αυτή τη μεγάλη ευχή τους.
«Ο επιβάτης» (The passenger, ΗΠΑ, 2026) του Αντρέ Οβερνταλ. Road movie τρόμου με μεταφυσικά στοιχεία, τα οποία βγαίνουν στην επιφάνεια από τη στιγμή που ένα νεαρό ζευγάρι γίνεται μάρτυρας ενός φρικτού τροχαίου δυστυχήματος. Σύντομα, το ζευγάρι συνειδητοποιεί ότι καταδιώκεται από μια δαιμονική παρουσία, τον Επιβάτη, που μετατρέπει μια γοητευτική, ανέμελη περιπέτεια σε εφιάλτη. Πρωταγωνιστούν οι Τζέικομπ Σίπιο, Λoυ Λόμπελ και Μελίσα Λίο.