Έλβις Πρίσλεϊ: Θα συμβόλιζε την παρακμή των «πολύχρωμων ΗΠΑ»
Θα ήταν 91 ετών. Σιγά, ο Κλιντ Ιστγουντ είναι πέντε χρόνια μεγαλύτερος. Το πιο πιθανό είναι ότι θα είχε κάνει κάμποσες πλαστικές και άλλες αισθητικές επεμβάσεις, θα ήταν ολίγον παραμορφωμένος, αλλά ολίγον παραμορφωμένος ήταν ήδη όταν πέθανε το 1977 σε ηλικία 42 ετών. Θα ζούσε στο Graceland και μπορεί να έκανε και ο ίδιος ξενάγηση στους επισκέπτες. Με robe de chambre ή με λευκό κοστούμι. Σε κάθε γκρουπ θα έλεγε τα ίδια, αλλά κάθε φορά θα ήταν σαν να τα έλεγε για πρώτη φορά.
Μπορεί πάλι να είχε βαρεθεί, να είχε εγκαταλείψει το Graceland και το Μέμφις και να είχε εγκατασταθεί στο Παλμ Μπιτς. Να φορούσε χαβανέζικα πουκάμισα και να φωτογραφιζόταν πίνοντας πολύχρωμα κοκτέιλ. Θα εμφανιζόταν σε τιμητικές βραδιές, θα τραγουδούσε, με σπασμένη φωνή, ένα ρεφρέν και θα αποθεωνόταν. Διότι ο «βασιλιάς» Ελβις, ακόμη και αν είχε εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή της γραφικότητας, θα ήταν πάντα ο «βασιλιάς».
Το πρόσωπο μιας Αμερικής που συμβόλιζε τη διαφυγή από τις μνήμες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μιας χώρας πολύχρωμης, γυαλιστερής, χαρούμενης, που μύριζε τσιχλόφουσκα και παγωτό, όπου τα παιδιά ήταν ροδομάγουλα, διάβαζαν κόμικς, έπιναν κόκα κόλα και φορούσαν κόκκινες σαλοπέτες. Οπου οι νοικοκυρές φούρνιζαν κέικ σε ηλιόλουστες κουζίνες και οι σύζυγοί τους οδηγούσαν ανοιχτά αυτοκίνητα. Οπου τα αγόρια έφτιαχναν μπάντες και τα κορίτσια χόρευαν rock ‘n’ roll αδιαφορώντας αν στις ανάποδες φιγούρες μπορεί να φαινόταν το βρακί τους. Της χώρας των ευκαιριών και της ανέλιξης που ονειρεύονταν οι «φτωχοί» του Νότου. Εκεί όπου όλα ήταν δυνατά. Μιας Αμερικής που προετοίμαζε το έδαφος για την προεδρία του Τζον Κένεντι και τη σεξουαλική επανάσταση. Μιας χώρας που την προστάτευαν οι θεσμοί της και οι «σημαίες» της ήταν ο Τζέιμς Ντιν, η Μέριλιν Μονρόε και ο Ελβις Πρίσλεϊ. Και η σούπα Campbell’s πριν καν την κάνει έργο τέχνης ο Αντι Γουόρχολ. Δηλαδή μιας Αμερικής που τα διαπιστευτήριά της ήταν τα είδωλα της ποπ κουλτούρας της. Για κάποιους, βέβαια, ήταν η χώρα των ψευδαισθήσεων και του μακαρθισμού, αλλά έτσι ήταν ο κόσμος τότε.
Τι σχέση έχει εκείνη η χώρα με τη σημερινή; Ουδεμία. Η Αμερική σήμερα είναι μια χώρα θολή, όπου έχει, με κάποιον τρόπο, χαθεί η αίσθηση του αυτονόητου. Και τα σύγχρονα ποπ είδωλά της παίρνουν, με όλο και πιο εκκωφαντικό τρόπο, τις αποστάσεις τους από τη «σημαία» της. Δηλαδή τον πρόεδρό της. Και αυτός τσακώνεται μαζί τους σαν τις «κυρίες της αυλής». Να, για παράδειγμα, οι προγραμματισμένοι εορτασμοί στο National Mall για τα 150 χρόνια του αμερικανικού έθνους κινδυνεύουν να τιναχτούν στον αέρα λόγω του μπαράζ αποχωρήσεων καλλιτεχνών που επρόκειτο να συμμετάσχουν σε αυτούς. Ο λόγος; Ο φόβος ταύτισής τους με τον Ντόναλντ Τραμπ, αφού οι διοργανωτές ανακοίνωσαν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι το κεντρικό πρόσωπο. Βέβαια, οι εορτασμοί θα γίνουν κανονικά, αφού ο Τραμπ θεωρεί τον εαυτό του «πρόεδρο για όλες τις δουλειές». Και δήλωσε αναφερόμενος στον εαυτό του: «…Σκέφτομαι να φέρω το νούμερο ένα θέαμα στον κόσμο, τον άνθρωπο που συγκεντρώνει πολύ μεγαλύτερα ακροατήρια από τον Ελβις στην ακμή του, και μάλιστα χωρίς κιθάρα».
Πόση σχέση έχει ο Ελβις με τον Τραμπ; Οση και οι ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950 – τότε δηλαδή που άρχισε να λάμπει το άστρο του – με τις σημερινές. Ο Πρίσλεϊ συμβόλιζε μια εποχή που οι ΗΠΑ άφηναν πίσω τους προκαταλήψεις και πρότυπα του παρελθόντος, το αντίθετο ακριβώς από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αν σκεφτούμε τα είδωλα του Χόλιγουντ εκείνης της εποχής – τον Κάρι Γκραντ, τον Ροκ Χάντσον, τον Πολ Νιούμαν –, μπορούμε να φανταστούμε πώς το περίφημο λίκνισμα των γοφών του «βασιλιά» προκάλεσε ρωγμές στη φιγούρα του «τέλειου αρσενικού» και απενοχοποίησε τη θηλυκή πλευρά του άνδρα.
Προκαλούσε σοβαρές «κρίσεις θαυμασμού» στις θαυμάστριές του απελευθερώνοντας, για πρώτη φορά στη σόουμπιζ, την εκδήλωση του γυναικείου πόθου. Δεν φορούσε κοστούμια, τα χείλη του ήταν τονισμένα και περισσότερο απ’ όσο επέτρεπαν τα τότε στάνταρ γυαλιστερά, τα παντελόνια του υπερβολικά στενά, τα χρώματα των ρούχων πολύ έντονα, με δυο λόγια λάνσαρε μια εικόνα που ερχόταν από το μέλλον. Ενώ τώρα η Αμερική μοιάζει να κάνει μακροβούτια σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Ο Ελβις επίσης δεν φοβήθηκε τις «πολύχρωμες ΗΠΑ». Στην ταινία «The Flaming Star» (1960) του Ντον Σίγκελ – την πιο αξιόλογη της κινηματογραφικής του καριέρας – υποδύθηκε έναν μιγάδα, γιο Ινδιάνας. Το ξένο στοιχείο εντάχθηκε στις ταινίες του με έναν τρόπο που μπορεί βέβαια να παρέπεμπε σε εξωτισμό, αλλά οπωσδήποτε ήταν πηγή χαράς. Εξάλλου και ο ίδιος ήταν «ο λευκός με τη μαύρη φωνή».
Αν σήμερα, ωστόσο, ζούσε ο Ελβις Πρίσλεϊ, δεν αποκλείεται να συντασσόταν με τον Τραμπ. Αγνώριστος από τα χρόνια και τα κιλά, μια γραφική εκδοχή του αγοριού που λάτρευαν τα κορίτσια, όχι μόνο θα περιέφερε τη δική του παρακμή, αλλά θα συμβόλιζε και την παρακμή της Αμερικής που αγαπήσαμε. Ευτυχώς για εκείνον και για όσους αγαπούν τα είδωλα, πέθανε νωρίς.