Η πραγματική «μάνα» του Μουντιάλ: Η Ουρουγουάη το γέννησε, το κατέκτησε και το σημάδεψε για πάντα (vid, pic)

Υπάρχουν Εθνικές ομάδες που καθόρισαν εποχές.

Η Βραζιλία των Πελέ και Ρονάλντο, η Γερμανία των Μπεκενμπάουερ και Ματέους, η Αργεντινή των Μαραντόνα και Μέσι. Και υπάρχει η Ουρουγουάη….

Χώρα με πληθυσμό μικρότερο από εκείνον της Αθήνας. Χώρα που δεν αρκέστηκε απλώς στο να συμμετάσχει στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Την έγραψε πρώτη.

Αν το Μουντιάλ είχε «μητέρα», τότε αυτή θα φορούσε γαλάζια φανέλα. Γιατί η Ουρουγουάη ήταν η χώρα που φιλοξένησε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτή που σήκωσε πρώτη το τρόπαιο και που 20 χρόνια αργότερα προσέφερε στον πλανήτη την πιο εμβληματική ιστορία ποδοσφαιρικού θριάμβου απέναντι σε κάθε λογική:

Το Μαρακανάτσο.

Η γέννηση του Μουντιάλ

Το 1930, η FIFA αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική της παγκόσμια διοργάνωση. Η επιλογή της Ουρουγουάης ως διοργανώτριας δεν ήταν τυχαία. Η «Σελέστε» είχε ήδη κατακτήσει τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια του 1924 και του 1928, σε διοργανώσεις που θεωρούνταν τότε οι σημαντικότερες του κόσμου. Ήταν η κορυφαία δύναμη του αθλήματος.

Η χώρα ανέλαβε όλα τα έξοδα μετακίνησης και φιλοξενίας των ομάδων που θα ταξίδευαν στη Νότια Αμερική, σε μια εποχή που τα υπερατλαντικά ταξίδια διαρκούσαν εβδομάδες. Μόλις 13 Εθνικές ομάδες έδωσαν το «παρών». Τέσσερις από την Ευρώπη και εννέα από την αμερικανική ήπειρο.

Το νέο στολίδι της χώρας, το Εστάδιο Σεντενάριο, χτίστηκε για να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Το όνομά του προερχόταν από τη συμπλήρωση 100 χρόνων ανεξαρτησίας της Ουρουγουάης.

Η διαδρομή προς τον πρώτο τελικό

Η Ουρουγουάη μπήκε στη διοργάνωση έχοντας να διαχειριστεί και την πίεση της διοργανώτριας χώρας. Η πρεμιέρα της καθυστέρησε λόγω των έργων στο Σεντενάριο και το πρώτο της παιχνίδι ήταν απέναντι στο Περού. Δεν εντυπωσίασε, όμως έκανε τη δουλειά της, επικρατώντας με 1-0 χάρη στο γκολ του Έκτορ Κάστρο.

Ακολούθησε η νίκη με 4-0 επί της Ρουμανίας, αποτέλεσμα που της χάρισε την πρώτη θέση στον όμιλο και την πρόκριση στα ημιτελικά. Εκεί βρήκε απέναντί της τη Γιουγκοσλαβία, η οποία είχε ήδη προκαλέσει αίσθηση αποκλείοντας τη Βραζιλία.

Οι Ευρωπαίοι αιφνιδίασαν, ανοίγοντας το σκορ μόλις στο 4ο λεπτό. Για λίγη ώρα, το Μοντεβιδέο «πάγωσε». Η απάντηση, ωστόσο, ήταν καταιγιστική. Ο Πέδρο Σέα ισοφάρισε και στη συνέχεια η «Σελέστε» παρέσυρε τους αντιπάλους της, φτάνοντας στο εμφατικό 6-1. Το εισιτήριο για τον πρώτο τελικό στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε σφραγιστεί.

Ο μεγάλος τελικός

Στον τελικό την περίμενε η μεγάλη αντίπαλος, η Αργεντινή. Στις 30 Ιουλίου 1930, μπροστά σε περισσότερους από 68.000 θεατές, οι Αργεντινοί προηγήθηκαν με 2-1 στο ημίχρονο. Όμως η Ουρουγουάη αντέδρασε όπως μόνο οι μεγάλες ομάδες γνωρίζουν.

Τα γκολ των Σεά, Ιριάρτε και Κάστρο διαμόρφωσαν το τελικό 4-2 και χάρισαν στη «Σελέστε» το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ιστορία.

Το Μουντιάλ γεννήθηκε και η Ουρουγουάη είχε ήδη εξασφαλίσει την αθανασία.

Το Μουντιάλ του 1950

Είκοσι χρόνια αργότερα, η Ουρουγουάη ταξίδεψε στη Βραζιλία χωρίς να συγκαταλέγεται στα μεγάλα φαβορί. Η διοργάνωση είχε διαφορετική μορφή, με τελικό όμιλο τεσσάρων ομάδων να κρίνει τον τίτλο.

Η πορεία της, μάλιστα, ξεκίνησε με ιδιαιτερότητα. Η Γαλλία αποσύρθηκε από τη διοργάνωση και έτσι η Ουρουγουάη έδωσε μόλις ένα παιχνίδι στον πρώτο γύρο, διαλύοντας τη Βολιβία με 8-0.

Στον τελικό όμιλο, η ομάδα του Χουάν Λόπες απέδειξε πως διέθετε μέταλλο πρωταθλήτριας. Στο πρώτο παιχνίδι αναδείχθηκε ισόπαλη 2-2 με την Ισπανία, παρά το γεγονός ότι χρειάστηκε να κυνηγήσει το σκορ.

Στη συνέχεια ήρθε ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια στην ιστορία των Μουντιάλ. Η Ουρουγουάη βρέθηκε να χάνει με 2-1 από τη Σουηδία, όμως στα τελευταία λεπτά πέτυχε δύο γκολ και επικράτησε με 3-2, μένοντας ζωντανή στη μάχη του τίτλου.

Έτσι, όλα κρίθηκαν στο τελευταίο παιχνίδι απέναντι στη διοργανώτρια Βραζιλία. Οι Βραζιλιάνοι είχαν συντρίψει τη Σουηδία με 7-1 και την Ισπανία με 6-1, με αποτέλεσμα να χρειάζονται απλώς μία ισοπαλία για να στεφθούν πρωταθλητές κόσμου.

Στην άλλη πλευρά, η Ουρουγουάη χρειαζόταν μόνο τη νίκη. Και απέναντί της δεν είχε απλώς έντεκα ποδοσφαιριστές, αλλά σχεδόν 200.000 ανθρώπους που είχαν ήδη αρχίσει να γιορτάζουν.

Τότε γεννήθηκε το Μαρακανάτσο.

Η ημέρα που σίγησαν 200.000 άνθρωποι

Εάν το 1930 ήταν η γέννηση του μύθου, το 1950 ήταν η στιγμή που αυτός έγινε αιώνιος.

Η Βραζιλία διοργάνωνε το πρώτο μεταπολεμικό Μουντιάλ. Η χώρα είχε χτίσει το επιβλητικό Μαρακανά και ολόκληρο το έθνος ζούσε για μία και μοναδική στιγμή: την κατάκτηση του πρώτου παγκοσμίου τίτλου.

Δεν ήταν ένας τελικός όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Ωστόσο, το τελευταίο παιχνίδι ανάμεσα στη Βραζιλία και την Ουρουγουάη είχε μετατραπεί σε έναν άτυπο τελικό. Η «Σελεσάο» χρειαζόταν μόνο την ισοπαλία μπροστά στο κοινό της.

Οι εφημερίδες είχαν ήδη τυπώσει πρωτοσέλιδα που πανηγύριζαν τον τίτλο. Τα μετάλλια είχαν χαραχθεί. Οι ομιλίες των επισήμων ήταν έτοιμες.

Η Βραζιλία προηγήθηκε στο 47ο λεπτό με τον Φριασά. Το Μαρακανά σείστηκε. Το όνειρο έμοιαζε βέβαιο.

Μόνο που κανείς δεν είχε ενημερώσει την Ουρουγουάη.

Ο αρχηγός, ο θρυλικός Ομπδούλιο Βαρέλα, πήρε την μπάλα στα χέρια του, διαμαρτυρήθηκε στον διαιτητή και άφησε πολύτιμα δευτερόλεπτα να κυλήσουν. Ήθελε να ηρεμήσει τους συμπαίκτες του και να παγώσει το γήπεδο.

Στο 66ο λεπτό ο Χουάν Σκιαφίνο ισοφάρισε.

Και στο 79′, ο Αλσίδες Γκίτζια έκανε το αδιανόητο. Ξέφυγε από τα δεξιά και νίκησε τον Μπαρμπόσα για το 2-1. Το Μαρακανά βυθίστηκε στη σιωπή.

Ο ίδιος ο Γκίτζια θα πει αργότερα τη φράση που τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή:

«Μόνο τρεις άνθρωποι κατάφεραν να κάνουν το Μαρακανά να σωπάσει: Ο Πάπας, ο Φρανκ Σινάτρα και εγώ».

Περισσότερο από μια νίκη

Το Μαρακανάτσο δεν ήταν απλώς ένας χαμένος τελικός για τη Βραζιλία. Ήταν εθνικό τραύμα.

Η ήττα επηρέασε βαθιά την ποδοσφαιρική ταυτότητα της χώρας. Η λευκή εμφάνιση εγκαταλείφθηκε και αντικαταστάθηκε από την εμβληματική κίτρινη φανέλα που γνωρίζουμε σήμερα.

Για την Ουρουγουάη, αντίθετα, ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση του χαρακτήρα της. Μια μικρή χώρα που αρνείται να υποκύψει στο μέγεθος των αντιπάλων της.

Η χώρα που δίδαξε στον κόσμο τι σημαίνει Μουντιάλ

Η Ουρουγουάη δεν έχει τις κατακτήσεις της Βραζιλίας. Δεν διαθέτει τον πληθυσμό της Αργεντινής ούτε την οικονομική ισχύ των ευρωπαϊκών υπερδυνάμεων.

Έχει, όμως, κάτι που καμία άλλη Εθνική ομάδα δεν μπορεί να διεκδικήσει.

Ήταν εκεί όταν όλα ξεκίνησαν.

Διοργάνωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το κατέκτησε κιόλας.

Μετά από 20 χρόνια χάρισε στον κόσμο μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες στην ιστορία του αθλητισμού.