«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη: Λαϊκή γιορτή
Πολύχρωμη, πολυπρόσωπη, πολύβουη, μια «Λυσιστράτη» που συνδυάζει μουσικές και τραγούδια από πολλά και διαφορετικά είδη και φέρνει στη σκηνή καλλιτέχνες, ηθοποιούς και ερμηνευτές, από πολλές και διαφορετικές γενιές, με διαφορετικές καταβολές και ηχοχρώματα. Μια «Λυσιστράτη» που πιάνει το νήμα απ’ τον Αριστοφάνη, υπηρετεί το πνεύμα και τον λόγο του, αλλά ξανοίγεται στο σήμερα, σχολιάζοντας το ιστορικό πλαίσιο, επίκαιρο και διαχρονικό. Ενα λαϊκό θέαμα μπολιασμένο με οπερατικά στοιχεία που στοχεύει στο μυαλό και στην καρδιά, ένα μουσικο-θεατρικο-χορευτικό σύμπαν όπου οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι φορείς ιδεών αλλά και πάσχοντα σκηνικά πρόσωπα. Μια παράσταση που απλώνεται ενώπιον του θεατή και σχολιάζει το παρόν μέσα απ’ το παρελθόν.
Με τη διαχρονική κραυγή για ειρήνη και την αιώνια καταδίκη του πολέμου και με οδηγό τον Αριστοφάνη, αυτή η «Λυσιστράτη» έχει την υπογραφή και τη σφραγίδα του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος επιχειρεί, μέσα από αυτό το λαϊκό θέαμα, να πραγματώσει όλους τους παραπάνω στόχους. Με συνοδοιπόρους, περισσότερο ή λιγότερο γνώριμους, έστησε μια σκηνική γιορτή για τη γυναίκα και τον άνδρα, τον έρωτα και το σεξ, πάνω στα χνάρια του κωμοδιογράφου αλλά με τα δικά του παπούτσια…
Γραμμένη το 411 π.Χ., εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου, η «Λυσιστράτη» με το αντιπολεμικό της μήνυμα παραμένει ένα απ’ τα πλέον πρωτότυπα, ευθύβολα και διεισδυτικά κείμενα, μια πρόκληση για τον δημιουργό του παρόντος. Ο Κραουνάκης επιστρέφει στην αριστοφανική κωμωδία, σαράντα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα, απ’ το οποίο κρατά κάποια εμβληματικά κομμάτια σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου – «Πάμε Κοπέλες», «Το Νήμα», «Χορικό της Συμφιλίωσης» – καθώς και ένα σε στίχους του Λάκη Λαζόπουλου – «Το Χορικό της Συμφιλίωσης». Ο συνθέτης ξαναγράφει το κείμενο-λιμπρέτο σε συνεργασία με τον Γιώργο Χατζιδάκι και τους Νικολακοπούλου – Λαζόπουλο, πατώντας πάνω σε μουσικά του μοτίβα και νέες συνθέσεις. Με τους στίχους-λιμπρέτο σχολιάζει την εξουσία, την ολιγαρχία, την ανάγκη επιβολής των ανδρών, γελοιοποιεί την αρρενωπότητα, ξεμπροστιάζει τους άνδρες, προκαλεί και συγκινεί. Η παράσταση ακολουθεί τη δική της διαδρομή, μπαινοβγαίνει στον Αριστοφάνη, εντάσσει επιθεωρησιακά στοιχεία, υπακούοντας σε αυτή την άναρχη – πλην οργανωμένη – πληθωρικότητα του Κραουνάκη.
Ο θίασος
Η Λένα Ουζουνίδου αποδεικνύεται μια ακούραστη Λυσιστράτη που αλωνίζει τη σκηνή – παίζει, κινείται, τραγουδά, δίνοντας τον τόνο στην ηρωίδα και την παράσταση. Ο βαθύφωνος Χριστόφορος Σταμπόγλης αποτελεί ένα απ’ τα μεγάλα ατού της παράστασης με το εύρος των φωνητικών του δυνατοτήτων και τη σκηνική του άνεση καθώς ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές του Πρόβουλου. Στον πολυμελή θίασο ξεχωρίζει ο ιεροψάλτης Θεολόγος Παπανικολάου, ενώ η Δήμητρα Γαλάνη καθηλώνει με την ερμηνεία και το μοναδικό της ηχόχρωμα ως θεά Αθηνά – αν και αδικείται απ’ το ατυχές κοστούμι της. Ξεχωρίζουν επίσης η Μυρίνη της Στέλλας Κρούσκα και οι Κώστας Μπουγιώτης (Απόλλων και κομπέρ), Γιώργος Στιβανάκης (ανάπηρος στρατιώτης), Χρήστος Γεροντίδης (Κινησίας).
Η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη ενσωματώνει το ύφος του δημιουργού της και το προσωπικό του στίγμα, μέσα στο σκηνικό περιβάλλον της λαϊκής γιορτής που έστησε «για να σωθεί το παρόν». Με τον τρόπο που ο ίδιος πιστεύει, με υπερβολές και «αριστοφανικές» βωμολοχίες, κυρίως όμως νότες.