«Ανορθογραφία της Ιστορίας»…

Είναι τόσο αδιανόητο, ώστε αν το είχε πει οποιοσδήποτε άλλος, θα ήταν ανάξιο λόγου. Όμως, όταν ένας εν ενεργεία Πρωθυπουργός της Ελλάδος αποκαλεί την πλέον επίσημη, θεσμικά και συμβολικά ισχυρή και, κυρίως, εξαιρετικά αποτελεσματική επί δεκαετίες τουρκική απειλή πολέμου εναντίον της Ελλάδας «ανορθογραφία της Ιστορίας», προκαλεί βαθύ, κυτταρικό τρόμο. Και μαζί οργή. Ο εν λόγω νεολογισμός για το τουρκικό casus belli εναντίον της Ελλάδας οφείλεται στον Μητσοτάκη, στον οποίο οι πολίτες εμπιστεύτηκαν την ακεραιότητα της χώρας…

Ψηφισμένο εδώ και δεκαετίες από την τουρκική εθνοσυνέλευση, έχει έκτοτε δέσει τη χώρα χειροπόδαρα, αν και βρίσκεται μακράν εκτός κάθε διεθνούς νομιμότητας όταν απειλεί πως εάν η Ελλάδα ασκήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα στην αύξηση στα 12 ν.μ., η Τουρκία θα το θεωρήσει αυτομάτως ως αιτία κήρυξης πολέμου. Και από όλα, ο Πρωθυπουργός έκρινε ως… αξιομνημόνευτο ότι…«Δεν συνάδει ούτε με τη Διακήρυξη των Αθηνών ούτε με το καλό κλίμα που θέλουμε να χτίσουμε ως δύο γειτονικές χώρες». Σοβαρολογεί; Δεν άκουσε τίποτα για την ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ δύο ημέρες πριν από το ταξίδι του στην Αγκυρα, που δηλώνει επισήμως τουρκική κυριαρχία στο μισό Αιγαίο; Δεν πήρε χαμπάρι ότι τώρα ο Ερντογάν ετοιμάζεται να το κάνει αυτό και νόμο της χώρας του; Αλλά… θυμάται αυτό το διαβόητο κουρελόχαρτό του;

Αν υπάρχει ιστορική ανορθογραφία, δεν είναι αυτή που ανέφερε προκειμένου να πείσει ότι… ύψωσε ανάστημα επειδή είναι έντρομος για το τι τον περιμένει από το κόμμα Σαμαρά. Δεν ύψωσε ανάστημα. Εκανε το ακριβώς αντίθετο. Έπρεπε κάτι να ψελλίσει, αλλά και να μην υποστεί τη μήνιν του Ερντογάν, τον οποίο τρέμει. Το κατάφερε: εκείνος του απάντησε ιταμά σε επίπεδο γελοιοποίησης, όπως του άξιζε: «Η συντριπτική πλειονότητα του λαού μου δεν γνωρίζει καν τι είναι. Γι’ αυτό δεν νομίζω ότι πρέπει να απασχολούμε τον λαό μας με αυτά τα θέματα. Και ήδη λέμε στους έλληνες φίλους μας: ας μην επιβαρύνουμε ούτε τους έλληνες πολίτες ούτε τους δικούς μας πολίτες με αυτό». Αν ο Μητσοτάκης ήθελε, ας ανταπαντούσε πόσο δίκιο έχει και, συνεπώς, να το αποσύρει αμέσως. Αλλά πού να τολμήσει να μιλήσει σοβαρά – γι’ αυτό καταφεύγει σε… «ανορθογραφίες».

Αν υπάρχει, λοιπόν, μία ιστορική ανορθογραφία είναι ότι ένας Πρωθυπουργός της Ελλάδος είναι ποτέ δυνατόν να σκέπτεται και να λέει κάτι σαν αυτό, εν συνεχεία δε πλήθους άλλων εξίσου αδιανόητων, με αποκορύφωση το καταστροφικό ταξίδι του προ μηνών στην Άγκυρα. Αλλά και αν έτσι το βλέπει τέλος πάντων, τι περιμένει; Μία… ανορθογραφία, γιατί δεν τη διορθώνει μόνος του να τελειώνουμε; Να την αγνοήσει και να γράψει… σωστά την απόφαση για τα 12 ν.μ. Τι περιμένει λοιπόν;

Το χειρότερο, όμως, ίσως δεν είναι καν ότι αυτά τα απίστευτα τα ακούει ο Ερντογάν. Είναι ότι τα ακούν και όλοι οι άλλοι, που κάνουν αμέσως τη μετάφραση: ότι η Ελλάδα είναι σαν να μην υπάρχει.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο Πρωθυπουργός προέβη, αμέσως μετά στο εξής ατόπημα. Τι είπε σε διεθνή εκδήλωση αναφερόμενος στην κοινή, λεγόμενη, ευρωπαϊκή άμυνα; Τα εξής: «Αδικούμε τη σημασία των αποφάσεων που ελήφθησαν στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο όταν, στην Ελλάδα, περιορίζουμε τη δημόσια συζήτηση γύρω από ζητήματα που συνδέονται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οταν υπάρχουν ζητήματα προς συζήτηση με την Τουρκία, τα συζητάμε μεταξύ μας. Μερικές φορές στην Ελλάδα υπάρχει μία πολύ στενόμυαλη προσέγγιση για αυτά τα ευρύτερα ζητήματα».

Είναι δυνατόν; Δηλαδή το να τίθεται στο επίκεντρο το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική άμεσα, έμπρακτα και συνεχώς απειλούμενη χώρα της ΕΕ είναι… «στενόμυαλο» κατά τον Πρωθυπουργό της; Τότε, τι να πουν όλοι οι άλλοι γι’ αυτό; Λ.χ. οι Αμερικανοί; Οι Γάλλοι; Τότε τι να πει κανείς γενικά…