به مرور زمان در قرنهای هفتم، هشتم و نهم در متون نثر ما مثل کتاب کلیله و دمنه، مرزباننامه، تاریخ جهانگشای جوینی و نادری و دیگر کتب تاریخی این قرنها واژههای عربی به قدری افزونی میگیرند که کلمات فارسی در بین آنها گم میشد. کلمات دشوار و ثقیل که ما امروز خیلی از آنها را کمتر میشناسیم. مثل منافست یا مصاهرت و امثال اینها و تقریباً میتوان گفت از اواخر دوره قاجار نوعی فارسیگرایی در زبان پدید میآید و رواننویسی و پرهیز از آن تکلفات و آداب و رسوم منشیانهای که عمدتاً بر اساس عربیگرایی در زبان فارسی پدید آمده بود کمرنگتر میشود
