در بسیاری از سازمانهای بیمار، ساختار به گونهای طراحی شده است که کنترل، نظارت و اطاعت را تشویق میکند، نه مسئولیتپذیری و خلاقیت را. قدرت در چنین سازمانهایی بهشدت متمرکز است و فاصله میان سطوح سلسلهمراتبی زیاد است. اطلاعات بهصورت محدود و گزینشی جریان پیدا میکند و تصمیمگیری عمدتاً در رأس هرم انجام میشود. در چنین شرایطی، کارکنان بهتدریج یاد میگیرند که برای بقا، سکوت کنند، ریسک نکنند و از پرسیدن سؤالهای دشوار اجتناب کنند.
