از نگاه قوامی، یکی دیگر از حلقههای ضروری بحث، ارتباط میان سیاستگذاری اقتصادی و کنش زنان است. او تأکید کرد که صرف کنشگری زنان الزاماً به تغییر ساختارهای تبعیضآمیز منجر نمیشود؛ تغییر پایدار نیازمند دگرگونی در قانون، بازار و نسبت میان قانون، خانواده و جامعه است. به این معنا، عاملیت فردی زنان اگرچه ضروری است، اما نباید جایگزین تحلیل ساختارهایی شود که فرصتها و محدودیتهای این عاملیت را تعیین میکنند... یک مطالعه مبتنی بر دادههای پیمایش زمانسنجی در ایران برآورد کرده است که ارزش اقتصادی کار خانگی بدون مزد زنان خانهدار شهری در سالهای ۱۳۸۷ و ۱۳۸۸ حدود ۲۵ تا ۲۹ میلیارد دلار، معادل حدود ۸.۶ درصد تولید ناخالص داخلی غیرنفتی، بوده است.
