جامانده روز تلخ بمبارانیم

هر چند پیروزی گسترده و آزاد‌سازی مناطق وسیعی از شهرهایی که توسط رژیم بعث مورد تجاوز قرار گرفته بود در عملیات والفجر ۱۰ باعث شد که امام خمینی(ره) پیامی برای پیروزی این عملیات صادر کرده و به رزمندگان خداقوت بگوید اما جنایاتی که در حلبچه توسط صدام صوت گرفت به قدری تلخ بود که حتی می‌توان این اتفاق را وحشتناک‌ترین فاجعه قرن نامید. امروز سالگرد مردمان شهری است که به جرم حمایت از حق به خاک و خون کشیده شدند، سالگرد روزی که مادران مرگ فرزندانشان را در آغوششان حس کردند و بعد با دردی جانکاه پرکشیدند. به همین بهانه با صادق خسرو، کسی که در آن سال‌ها در کالبد یک رزمنده‌ برای انجام عملیات والفجر ۱۰ به منطقه اعزام شده بود و جنایتی که در حلبچه اتفاق افتاده را به عینه دیده است همکلام شدیم. اسفند ۱۳۶۶ بود، چند روز بیشتر به تحویل سال نمانده بود اما برای آنهایی که چند سال بود طعم تلخ جنگ را چشیده بودند گذر فصل‌ها تنها در این حد که چقدر می‌تواند در روند عملیاتشان تغییر بگذارد مهم بود؛ نه خبری از خرید عیدانه و ریخت و پاش‌های عجیب و غریب بود و نه حتی صدای ترقه‌ای به بهانه چهارشنبه‌سوری شنیده می‌شد، البته در طول سال مردم صدای آه و ناله و گریه زیادی را از بی‌رحم‌هایی که صدام مسبب آن بود می‌شنیدند. در چنین شرایطی عملیات والفجر ۱۰ پی‌ریزی شد، عملیاتی که بخش وسیعی را آزاد کرد و البته تلفات سنگینی هم با توجه به بمباران شیمیایی حلبچه به بار آورد. البته اغلب تلفات از عراقی‌های مرزنشین ساکن شهر حلبچه بود که ظلم صدام را دیده و به کمک رزمندگان ایرانی که در حال مقابله با سپاه کفر بودند آمده بودند.