Nazan Bekiroğlu - Sabrın sentetik taşı
Vuruluyoruz kalp yerimizden. Gencecik insanlar bir bir kayıyor aramızdan yıldızlar gibi. Fotoğraflar kalıyor geriye çarşaf çarşaf.
Öyle fotoğraflar ki sahiplerinin ölmüş olduklarını bilmesek bile ölümü bu fotoğraflardan okumak mümkün hikâye hikâye. “Kimimiz nişanlı kimimiz evli.” Kimimiz çocuk yaşında kimimiz mektepli.
Düştüğü yeri yakan ateşte biz de yanıyoruz önce. Parçalarımız savruluyor dört bir tarafa. Tekrar bir bütün olamayacağımızı sanıyoruz. Ama geçiyor. Toparlanıyoruz. Ne kan tutması kalıcı oluyor başımızda ne de kalp yetmezliğinden ölüyoruz.
Sol gözümüz seğiriyor günlerce gerçi, ateşli nöbetlere düşüyoruz. Sendeleyerek dolaşıyoruz sağda solda. Benzimiz sarı. Şaşkın tavuklar gibi dönüp duruyoruz kendi etrafımızda. Dilin kemiği kırılırken eğe kemiği yarılıyor. Mahşer dehşetinde, gözlerimiz yuvalarından uğramış, koşuşturuyoruz. Ama kıyametimiz kopmuyor, yer yerinden oynamıyor. Can boğaza dayanmış ama ölmüyoruz. Sudan çıkmış balıklar gibiyiz ama suni solunum yapıyoruz, çırpınarak yaşıyoruz. Nefesimiz kesiliyor bir an için. Sonra geçiyor. Çaresiz, derin bir nefes alıyoruz. Yaşanmaz sanıyoruz bu acıyla. Yaşıyoruz.
Öfkeli yazılar döşeniyoruz. İçimizden güzel şeyler yazmak gelmiyor gülmek gibi. Birkaç gün erteliyoruz yaşamayı. Yediğimizden içtiğimizden utanıyoruz. Hep böyle kalacak sanıyoruz. Ama çok çabuk normalleşiyoruz. Bu ani dönmeyi kaldırıyor bünyemiz gibi midemiz de. Aklımızsa çoktan ikna “Yapacak bir şey yok” durumlara, “Bu böyle, hayat bu” olduğuna. Bu böyle de gidiyor, gül gibi yaşayıp gidiyoruz da. Alışıyoruz.
Oysa böyle olmaması gerek. Bu, eşyanın tabiatına aykırı. İnsanın değilse bile insanlığın doğasına aykırı. Kırılmamız gerek bizim bir bir değil, topyekûn kırılmamız. Ama “TT”lere bir bakıyoruz ki, A-aa! Üfürükten teyyarelerimiz anında arzıendam edivermiş. Futbol takımları, heyecanla beklenen derbi sonuçları, şunun bunun aşkı, evlilik programları, dizi kahramanları, ölümcül kapışmalı yarışmalar çoktan alıp gitmiş başını. Batsak yeridir bu böyleyse. Utanıyoruz. Ama yine de tepeden tırnağa çiçek açmış bir erik ağacının önünde bir an durup “selfie”mizi çekiyoruz. Aşınıyoruz.
Tahayyüle sığmayan gerçek oluyor. Taşıyamam zannettiklerimizi paşa paşa sırtlanıyoruz. Hayatlarımız aynı. Unutmam sandıklarımızı unutuyoruz. Unuttuğumuz için yeni yıldızlar kayıyor. Olup biteni hep birlikte seyrediyoruz. Ne olacak bilmiyor, sessizce bekliyoruz. İçimizden biri çıkıyor Kâhin Prenses Kassandra gibi. Olacakları söylüyor haykıra haykıra. İnanmıyoruz. Biraz daha ısrar ederse, taşlıyoruz. Mazeretimiz hazır. Sabrediyoruz.
Oysa sabrın da taşı vardı bir zamanlar. Önce zulme uğrardı masaldaki kahraman, sesi çıkmazdı. Kırk gece bir ölünün başını beklerdi meselâ, ödü patlardı ama katlanırdı. Aklına gelmeyenler başına gelirdi, kılı kıpırdamazdı. Dağ taş olsa tahammül edemez gerçeklerle yaşardı da yaprak kıpırdamazdı. Sabırla tahammülün nerede ayrıldığını bilmezdi.
Ama öyle sessizce gözyaşı dökmekle bitmezdi masallar. Masalcı vardı. Sabır gerçi yüceltilen bir değerdi ama tahammülün haddi aşıldığında doğanın diline aykırı bir durum çıkardı ortaya. Sabır, acının hantal hamallığına dönüşmemeliydi. Ondan sebep insan dayanır taş dayanamazdı. Gün gelir sabır taşı orta yerinden çatlardı.
Sabır taşı çatladığında artık mühlet bitmiş demekti. O zaman masalcının eli kahramanının takatini aşan kahıra baş kaldırarak devreye girerdi. Sabır taşı çatladığında masal yeni bir bölüme girerdi. Mücadele başlardı, dağlar taşlar aşılır, devlerle savaşılırdı. Masal ancak o zaman mutlu sonla biterdi. Diyeceğim o ki sabrın taşı çatlardı hiç olmazsa bir zamanlar. Masala bir el dokunur, bir şey olurdu.
Biz de sabır taşının çatlamasını bekliyoruz ölülerin başında. Ama sabır taşı sentetik şimdilerde. Ne gelirse bana mısın, demiyor. Esnedikçe esniyor. Masalcı da masalından çıkmış üstelik. O da şaşkın. Kraliçe, Pamuk Prenses'ten alacaklı, bir de zehirli elmasının hesabını soruyor.
Bizimki de ne sabırmış hani! Kimin elmasını yedik? Bilemedim ki şimdi.