زارعان، پناهنده سیاسی ایرانی در افغانستان: زندگیام در خطر قرار دارد
همایون زارعان پناهنده سیاسی ۳۶ ساله ایرانی در افغانستان. او پنج سال را در هرات و سه سال را در کابل سپری کرده و حالا با سقوط حکومت افغانستان به دست طالبان در ترس و هراس به سر میبرد.
زارعان از سازمانهای مدافع پناهندگان میخواهد که زمینه خروجاش از افغانستان را فراهم سازند.
او میگوید: "خطرات در افغانستان است و ما هم بیرون نمیرویم، چون احتمال خطر و رویارویی با طالبان هست. چون تصمیم گیری در مورد پناهندگان سیاسی نشده و عملاً هیچ حکومتی در افغانستان نیست و وزارت خارجه ای درمیان نیست."
آقای زارعان در پوهنتونهای اصفهان و تهران دوتار را آموزش داده و رفته رفته به منتقد دولت ایران مبدل گشت و سرانجام پایش به زندانهای اصفهان، اوین و کرج کشیده شد و بیش از یک سال را در این زندانها سپری کرد.
او حکومت ایران را به استبداد علیه شهروندان اش و خفقان صدای مخالفان متهم میکند.
آقای زارعان میگوید: "حکومت دینی از نوع حکومت ایران که فعلاً حاکم است، طبیعتاً یک نوع دیکتاوری ایست و خواستهها عقیده و افکار خودشان را به مردم تحمیل میکنند و مردم هیچ اجازه انتخابی در مورد باور و اعتقادات خودشان و آزاد گذاشتن افکار خودشان ندارند و من در این مورد مخالفت حکومت ایران هستم."
هشت سال پیش همایون زارعان در هنگام ورود به شهر هرات از سوی نیروهای امنیت ملی افغان بازداشت شد.
اتهام بر وی جاسوسی برای ایران بود، اما پس از سپری کردن حدود یک سال از زندان بیگناه شناخته شد.
پس از رهایی از زندان، او به فعالیتهای فرهنگی، نوازندگی و آوازخوانی در افغانستان مصروف شد، اما به گفتهی او، با تسلط طالبان، دیگر جای برای فعالیتهای این چنینی نمیماند.
این در حالی است که گروه طالبان مخالف موسیقی اند وآنرا مغایربا شریعت اسلام میدانند.
همایون زارعان مجرد هست و هیچ عضو خانوادهاش در افغانستان نیستند و سه سال میشود که از طریق کمیسیاری پناهندگان سازمان ملل متحد در کابل پایتخت افغانستان حقوق دریافت میکند.
او ماهوار تا ۲۰۰ دالر امریکایی از این کمسیاری امیتاز دریافت کرده، اما با افزایش جنگ و سقوط افغانستان به استثنایی ولایت پنجشیربه دست طالبان از پرداخت این پول حالا خبری نیست.
او از سازمان ملل متحد میخواهد که وی را به یک کشور امن منتقل کند، تا زیر خطر ایران نباشد.
او میگوید: "خوب ما با مشکلات بسیار جدیتری هم روبرو خواهیم شد، چرا که مخصوصاً ما سیاسی هستم و من هنرمند هستم و اینها [طالبان] با هر نوع موسیقی و کار هنری که با صدا و موسیقی در ارتباط باشد، مخالفتشان را حتماً اعلام خواهد کرد."
افغانستان کشوری که تا حالا قانون پناهندگی ندارد و این به مشکلات پناهندگان بهشمول همایون زارعان افزوده است.
عبدالباسط انصاری، سخنگوی پیشین وزارت مهاجرین و عودت کنندگان به رادیو آزادی گفته بود که بهدلیل عدم تصویب قانون پناهندگی، این وزارت کاری برای پناهندهگان سیاسی کرده نمیتواند.
خواستیم تا دیدگاه گروه طالبان را نیز در مورد سرنوشت پناهندگان سیاسی داشته باشیم، اما با تلاش زیاد آنان حاضربه پاسخ سوالات ما نشدند.
همایون زارعان، دو سال پیش به دلیل وضعیت نامناسب در افغانستان دست به اعتصاب غذایی زده بود، اما حالا میگوید که آن اعتصاب هیچ دردی از وی را دوا نکرده است.
این پناهنده سیاسی حالا در یک جای نامعلوم در حاشیه شهر کابل با دلهره و هراس زندگی میکند و خروج از افغانستان به یک رویایی دست نیافتنی برایش مبدل شده است.